Korzystając z naszej strony wyrażasz zgodę na wykorzystywanie przez nas plików cookies, w celu dostosowania się do Twoich preferencji oraz w celu zapewnienia Ci wygody podczas przeglądania strony. Więcej na temat polityki prywatności oraz cookies znajdziesz >> Tutaj

×
  • Płać prosto i bezpiecznie
  • Bezpieczne i sprawdzone zakupy
  • Zadzwoń i zamów: 799 366 936

Telewizor Full HD oraz Ultra HD – kolejny krok ku doskonałości obrazu.

Dzisiaj producenci telewizorów dążą do tego, by świat w telewizji do złudzenia przypominał ten prawdziwy zza okna. Można by się pokusić o stwierdzenie, że jest to ich największe wyzwanie. Dużo uwagi poświęcają zatem pracy nad jakością obrazu. Wprowadzają innowacyjne technologie, które czynią obraz wyrazistszym, krystalicznie czystym, pełnym szczegółów i barw. I trzeba przyznać, że rezultaty są naprawdę zdumiewające.


Rozdzielczość


Telewizory Full HD charakteryzują się rozdzielczością 1920 x 1080, podczas gdy wyświetlacze Ultra HD, zwane również 4K (w prawdzie 4K jest formatem kinowym o rozdzielczości nieco większej 4096 x 2160, jednak często używanym w odniesieniu do Ultra HD) mogą pochwalić się liczbą pikseli czterokrotnie większą – wyświetlają obraz zawierający 3840 pikseli w poziomie i 2160 w pionie. W praktyce oznacza to podwojenie rozdzielczości pionowej z 1080 do 2160 oraz poziomej z 1920 do 3840. Ze względu na rozdzielczość telewizory te mają różną przekątną. Telewizory Full HD są produkowane w rozmiarach już od 16 do 80 cali, Ultra HD z kolei od 40 do 98 cali. Decydując się na zakup telewizora powyżej 50 cali powinno się sięgać po modele Ultra HD, ponieważ tylko one są w stanie wydobyć najdrobniejsze szczegóły obrazu, oferując cztery razy więcej detali niż w przypadku formatu Full HD na takiej samej powierzchni ekranu (na tak dużej powierzchni rozdzielczość Full HD jest zwyczajnie niewystarczająca, piksele są zbyt duże, przez co zmniejsza się szczegółowość obrazu). Ze względu na fakt, że wielu użytkowników zadaje sobie pytanie, czy tę różnicę rzeczywiście się dostrzega, niektórzy producenci podjęli się współpracy ze specjalnymi instytutami i przeprowadzili badania neuropsychologiczne dotyczące oddziaływania obrazu w rozdzielczości Ultra HD w porównaniu do Full HD na ciało i mózg człowieka. W wyniku tych badań okazało się, że oglądanie telewizji w jakości Ultra HD jest znacznie bardziej absorbujące (o 38%), a zwiększony poziom immersji („zanurzenia” w akcji) wskazuje na bardziej pozytywne i silniejsze zaangażowanie po stronie widza niż w przypadku oglądania treści na ekranie Full HD. Ponadto użytkownicy telewizorów Ultra HD doświadczają (o 25%) więcej wrażeń w porównaniu z posiadaczami ekranów o rozdzielczości Full HD. Szybciej reagują na to, co się dzieje na ekranie, są bardziej uważne i skoncentrowane. Wyniki badań nie pozostaną również bez znaczenia dla kibiców piłki nożnej. U 62% osób stwierdzono bowiem wyższy poziom przetwarzania wzrokowego podczas oglądania piłki nożnej w rozdzielczości UHD, co oznacza, że mózg w większym stopniu korzysta ze swoich zdolności przetwarzania informacji wzrokowej. Z kolei funkcja umysłowa zapewnia bardziej szczegółowe i bogatsze odtworzenie tego, co naprawdę dzieje się na boisku.



Rodzaje matryc


W telewizorach najczęściej stosowane są dwa rodzaje matryc: VA i IPS. Pierwsza wyróżnia się lepszym kontrastem, poziomem czerni i ostrością. Poleca się ją miłośnikom transmisji sportowych, filmów akcji oraz osobom, które w domu lubią oglądać filmy w atmosferze kinowej, a mianowicie w mocno zaciemnionym pomieszczeniu. Matryca IPS zapewnia zdecydowanie większe kąty patrzenia (bez pogorszenia kontrastu, jasności i barw) oraz bardzo dobre odwzorowanie barw. Dodajmy, że najlepsze telewizory z podświetleniem Direct LED (z miejscowym wygaszaniem) będą miały kontrast porównywalny z matrycą VA. Telewizor z taką matrycą jest idealny, gdy telewizję oglądamy całą rodziną

Matryce 8, 10 i 12 bitowe

Do niedawna w telewizorach stosowane były panele 8-bitowe. Każda z trzech podstawowych barw (niebieska, czerwona i zielona) mogła wygenerować po 256 odcieni (28), co w rezultacie dało 16,7 mln kolorów (8 bit na kanał: 256 x 256 x 256). Jednak coraz więcej nowych telewizorów (głównie Ultra HD) oferuje technikę 10, a nieliczne nawet 12-bitową, które pozwalają uzyskać płynne przejścia nawet między bliskimi sobie barwami oraz przedstawić sceny o dużej rozpiętości tonalnej, zawierające nawet ekstremalne kontrasty. Technika 10-bitowa zapewnia 1024 odcienie (210) na każdą z podstawowych barw, co stanowi łącznie ponad miliard kolorów (1,07 mld = 1024 x 1024 x 1024)), podczas gdy telewizor wykorzystujący panel 12-bitowy proponuje po 4096 odcieni (212), co daje w sumie 68,71 mld kolorów (4096 x 4096 x 4096).



Wyświetlacze LCD z nanokryształami (Telewizory Quantum Dot)


Na jakość barw, które widzimy w rzeczywistości duży wpływ ma światło, które je oświetla. Wzór stanowi światło słoneczne, które zawiera barwy określone fizycznie przez zakres długości fal elektromagnetycznych od 400 do 700 nm. Tak samo w przypadku telewizorów, to jak dokładnie odzwierciedlają one kolory zależy nie tylko od rodzaju matrycy, ale także od jej podświetlenia, czyli tego, jak „dobrze białe” światło jest przez nie emitowane. W sytuacji, gdy nie jest ono czysto białe, cały obraz ma tendencje do „skręcania” w stronę barwy, która przeważa w owym białym podświetleniu. W rezultacie barwy są słabo odwzorowane i zauważalnie mniej naturalne. Ze względu na fakt, że sztuczne źródła światła, czyli standardowe białe diody LED nie zawierają wszystkich barw niezbędnych do wytworzenia światła białego (przekładając się tym samym na jakość kolorów w telewizorze), do podświetlenia wyświetlaczy LCD najnowszej generacji wykorzystano innowacyjną technologię opartą na nanokryształach (o wielkości 2-6 nm). Cechuje je zjawisko fluorescencji, a mianowicie emitowania światła przez wzbudzony atom lub cząsteczkę. Nanokryształy oświetlone światłem niebieskim mogą emitować wyraźne światło dopasowane do określonej długości fali danej barwy. Dzięki temu doskonale nadają się do stosowaniach w wyświetlaczach LCD, umożliwiając przekształcenie światła niebieskiego w światło o dowolnej długości fali, odpowiadającej konkretnej barwie. Długość fali jest zależna od wielkości nanokryształu określonej średnicą (np. nanokryształ o średnicy 2 nm oświetlona światłem niebieskim staje się źródłem światła zielonego o długości fali 500 nm, z kolei nanokryształ 6 nm emituje światło czerwone o długości fali 630 nm).



W telewizorach wykorzystujących tę technologię, zamiast tylnego podświetlenia za pomocą standardowych białych diod LED stosuje się niebieskie. Te z kolei oświetlają warstwę w postaci przezroczystej folii zawierającej mieszaninę nanokryształów o różnych średnicach (warstwa z nanokryształami zastąpiła warstwę dyfuzora rozpraszającego równomiernie światło LED). Niebieskie diody LED pobudzając kropki kwantowe umieszczone w folii, sprawiają, że nanokryształy emitują brakujące do otrzymania pełnego spektrum RGB barwy czerwoną i zieloną. W efekcie (w wyniku mieszania się barw czerwonej, zielonej oraz niebieskiej) tworzy się idealnie białe światło oświetlające matrycę LCD. Niewielkie zmiany wielkości nanokryształów (zarówno w górę, jak i w dół w obrębie jednej folii) umożliwiają uzyskanie lepszego rozkładu spektralnego barwy zielonej i czerwonej, dzięki czemu wyświetlacz jest w stanie osiągnąć znacznie większą przestrzeń barwną niż dotychczas (poprawa w odwzorowaniu kolorów w porównaniu z technologią LED LCD sięga nawet 40%). Warto jednak mieć na uwadze, że w przypadku tych wyświetlaczy zmienił się jedynie sposób podświetlenia matrycy ciekłokrystalicznej. W dalszym ciągu mamy do czynienia z telewizorami LCD ze wszystkimi ich wadami i zaletami co do czasu odświeżania, kontrastu, poziomu czerni, smużenia, kątów widzenia itp. Ponadto, ekrany z nanokryształami pełnię swoich możliwości prezentują dopiero przy korzystaniu ze standardu REC.2020, który pozwala na umieszczenie informacji o dwukrotnie większej liczbie kolorów niż REC.709.

Technika hybrydowa

To kolejny sposób wytwarzania białego światła o szerszym spektrum barw do podświetlenia LED w telewizorze. W tym przypadku źródłem białego światła jest niebieska dioda LED, częściowo pokryta żółtym luminoforem tak, że w wyniku przekształcania światła dioda emituje jednocześnie światło żółte, które miesza się z jej światłem niebieskim. W efekcie emitowane białe światło oferuje znacznie szersze spektrum barw, dzięki czemu uzyskano pokrycie 90-98% przestrzeni barw zgodnej z normą DCI, co jest porównywalne z kropkami kwantowymi.



Szeroka przestrzeń barw (Wide Color Gamut)


Dotychczas z powodu ograniczeń technicznych standardowe telewizory odtwarzały kolory zgodnie z normą Rec. 709, która odpowiadała zaledwie 35 procentom możliwości naszego wzroku (spektrum barw było bogate w odcienie niebieskie, żółte i pomarańczowe, ale brakowało odcieni zieleni i czerwieni). W wyniku zmian konstrukcyjnych dotyczących podświetlenia oraz sposobu jego sterowania udało się uzyskać poszerzony zakres kolorów oraz zwiększenie jasności i kontrastu. I tak oto nowa norma Rec. 2020 pokrywa 75% przestrzeni barw widzianej przez ludzkie oko. Pokrycie szerszej palety barw oznacza, że ekran będzie mógł wyświetlić kolory o wyższym nasyceniu, a tym samym naturalniejsze niż miało to miejsce do tej pory. Dzięki temu faktycznie możemy zobaczyć czerwień wozów strażackich lub oberżynowy kolor skórki bakłażana. Kolejną popularną normą jest DCI-P3, znaną przede wszystkich z kin cyfrowych. Ta przestrzeń barwna została opracowana przez Hollywood Studios do stosowania w projektorach kina cyfrowego. Jest większa niż Rec. 709, ale mniejsza od Rec. 2020. Na uwagę zasługuje fakt, że Rec. 2020 zawiera w sobie 99,98% przestrzeni DCI-P3, co w praktyce pozwoli na niemal doskonałe odwzorowanie superprodukcji z fabryki snów. Dodajmy, że najlepsze telewizory z nanokryształami dostosowują parametry obrazu pod paletę Rec. 2020 (znacznie większą od DCI-P3), ale pokrywają z niej tyle, ile są w stanie. Zazwyczaj osiągają ok. 90-100% zakresu DCI-P3 oraz ok. 80-90% normy Rec. 2020. Nie należy również zapominać, że źródło sygnału także musi mieć większy zakres barw niż do tej pory. Niemniej chcąc uzyskać na ekranie barwy, które do tej pory można było zobaczyć jedynie w prawdziwej rzeczywistości należy sprawdzić, czy wyświetlacz potrafi przedstawić Rec.2020 i czy oferuje 10-bitową głębię koloru. Może się okazać, ze telewizor z niższą rozdzielczością (Full HD), ale z większą głębią kolorów i kontrastem zapewni lepiej prezentujący się obraz niż telewizor Ultra HD odwzorowujący jedynie Rec. 709.

Poniższe wykresy prezentują poszczególne palety wraz z ilością odcieni, jakie pokrywają (całość to wszystkie kolory widoczne dla ludzkiego oka). Po kolei Rec. 709, DCI-P3, Rec. 2020:



Częstotliwość odświeżania obrazu (High Frame Rate)


Jak wiadomo ruch na ekranie to iluzja optyczna będąca efektem szybko następujących po sobie obrazów, które są postrzegane jako ciągły ruch właśnie. Obrazy łączą się ze sobą, tworząc w ten sposób wrażenie ruchu. Dzieje się tak za sprawą bezwładności wzroku, która uniemożliwia oglądającemu dostrzeżenie ciemnych przerw między poszczególnymi obrazami z powodu zjawiska zlewania się bodźców świetlnych. Inni odrzucają tę teorię na rzecz ruchu pozornego, według której, komórki oka i mózgu odpowiedzialne za analizę ruchu można oszukać, sprawiając, by wysyłały błędne sygnały pod wpływem bodźców przypominających ruch.



Częstotliwość odświeżania, wyrażaną w hercach (Hz) definiuje się jako ilość obrazów wyświetlanych na ekranie monitora w ciągu jednej sekundy. Niegdyś, przy przesyłaniu 25 kl./s (tyle wynosi szybkość klatek dla obrazu wyświetlanego na telewizorze) częstotliwość odświeżania wynosiła 50 Hz, co oznaczało, że obraz odnawiał się na ekranie 50 razy w ciągu sekundy. Relatywnie była to dość niska wartość i zdarzało się, że takie ekrany miały problem, by uporać się ze zjawiskiem smużenia, a mianowicie niepoprawnie wyświetlały szybko zmieniający się obraz, np. wartkie sceny w filmach akcji lub widowiska sportowe. Z czasem częstotliwość odświeżania w telewizorach, które pracowały z prędkością 50 razy na sekundę udało się powiększyć, najpierw dwukrotnie, potem czterokrotnie. I tak oto uzyskaliśmy urządzenia pracujące z częstotliwościami 100 (120) Hz i 200 (240) Hz. Poprzez zwiększenie częstotliwości wyświetlania klatek, skraca się czas wyświetlania każdej z nich, a w konsekwencji redukuje czas utrzymania się jej obrazu na siatkówce. To sprawia, że ruch na ekranie postrzegamy jako szybszy, płynniejszy i ostrzejszy. Dla przykładu, w technice odświeżania obrazu z częstotliwością 100 Hz, analizowane są poszczególne klatki sygnału wideo i między 50 klatek pierwotnie zawartych w każdej sekundzie wstawianych jest 50 klatek nowych. Wypełnianie luki pomiędzy klatkami odbywa się za pomocą procesu interpolacji. Elektronika analizuje sąsiadujące klatki i na tej podstawie generuje klatki dodatkowe, nieistniejące w oryginalnym sygnale, w ten sposób stwarzając wrażenie precyzyjniejszego, płynniejszego i naturalnie odwzorowanego ruchu. Zatem zamiast pięćdziesięciu klatek na sekundę telewizor wyświetla ich więc 100, co wyraźnie zmniejsza efekt rozmycia ruchu. W technice 200 Hz liczba nieruchomych obrazów wyświetlanych w ciągu jednej sekundy zwiększa się czterokrotnie. Oznacza to, że na każdą klatkę oryginalną procesor musi wygenerować trzy klatki pośrednie.



Dodajmy, że aktualnie na rynku nie ma telewizorów, które pracowałyby z częstotliwością większą niż 200/240 Hz. Producenci stosują jednak dodatkowe rozwiązania, które mają się uporać z efektami w postaci migotania, spadkiem iluminacji oraz możliwymi artefaktami w ruchu. Do takich technik możemy zaliczyć m.in.: podświetlanie stroboskopowe, czyli bardzo szybkie włączanie i wyłączanie podświetlania ekranu, by ograniczyć efekt powidoku na siatkówce oka lub wstawianie czarnych klatek, które mają zapobiec iluzji rozmywania się obiektów w ruchu. Wyższy wskaźnik, towarzyszący technologiom udoskonalającym płynność ruchu powinien przykuć uwagę przede wszystkim miłośników kina akcji oraz widowisk sportowych. Z kolei do zwyczajnego oglądania telewizji wystarczy w zupełności matryca 100 Hz.



HDR (High Dynamic Range)


Technologia HDR (szeroki zakres dynamiczny lub poszerzony zakres tonalny) pozwala telewizorom wyświetlać znacznie szerszy zakres barw i kontrastu. Dzięki temu telewizory z obsługą HDR wyświetlają rozświetlenia o bardzo dużej jasności, eliminując przy tym słaby punkt, a mianowicie niemożliwość wyświetlania głębokiej i pełnej szczegółów czerni czy dokładnego odwzorowania barw w ciemnych obszarach. Innymi słowy wiernie odtwarzają zarówno rozświetlone obszary, jak i głęboką czerń, zachowując przy tym drobne detale i gradację. W efekcie obraz jest bardziej realistyczny i naturalny, bliższy temu, jaki nasze oczy widzą w rzeczywistości. A taki obraz pozwala na zachowanie kontrastu oraz kolorów oryginalnej produkcji w dużo większym stopniu niż ma to miejsce w przypadku telewizorów pozbawionych tej technologii. Ze względu na fakt, że jakość koloru zależy przede wszystkim od jasności oraz kontrastu, w przypadku omawianej technologii, konieczne było zwiększenie jednego i drugiego parametru. Aby zwiększyć kontrast, niezbędne jest zwiększenie jasności obrazu. Ludzki wzrok jest w stanie reagować na zmiany jasności od 0,000 001 cd/m² do 100 000 000 cd/m². Współczesne wyświetlacze wytwarzają jasność w znacznie mniejszym zakresie (jasność w dotychczasowych urządzeniach wideo wynosi ok. 100 cd/m², w telewizyjnych średnio 100-300 cd/m²), podczas gdy technologia HDR proponuje wzrost tych wartości, ustalając maksymalną jasność nawet do 10 000 cd/m². Dzięki temu treści prezentowane na ekranie nie będą nadmiernie jaskrawe, a tym samym męczące dla naszego wzroku. To, co ulegnie zmianie, to najjaśniejsze szczegóły, które zyskają na intensywności, przez co obraz będzie naturalniejszy. Pojawienie się w filmie gwiazd na nocnym niebie nie będzie skutkowało tym, że czerń zszarzeje i znikną detale, tak samo w przypadku słońca, którego promienie odbijają się od wody – nie będą one stanowiły jedynie jasnych płaskich plam, ale bardzo jasne obiekty widoczne ze wszystkimi szczegółami.



Jednym z czynników wpływających na to, jaką telewizor charakteryzuje się jasnością jest konstrukcja oraz rodzaj podświetlenia LED. Aby ją zwiększyć, do podświetlenia wyświetlacza wykorzystano diody LED o jasności od 600 do 1000 nitów (trzy razy większej niż dotychczas) oraz sterowanie impulsowe. Umożliwia ono wytworzenie dużej jasności światła przez krótki czas, zapobiegając przegrzaniu się lub spaleniu diod. To ważne, gdyż w technologii HDR duża jasność wymagana jest tylko chwilowo w niektórych miejscach obrazu wynikających z treści wideo. Oczywiście, by telewizor mógł dostarczyć najlepszych doświadczeń z HDR musi odtwarzać materiał wideo w tym standardzie.



HDR10 oraz HDR Dolby Vision

Treści HDR są produkowane w formatach HDR10 i HDR Dolby Vision. Ten pierwszy jest standardem otwartym, co oznacza, że każdy producent może go używać i stosować w telewizorach Ultra HD oraz odtwarzaczach Blu-ray Ultra HD, z kolei HDR Dolby Vision został opracowany przez amerykańską firmę Dolby Vision i jest formatem własnościowym. Różnica pomiędzy nimi sprowadza się do tego, że HDR10 określa jedną wartość jasności reżyserskiej obrazu dla całego filmu, podczas gdy Dolby Vision dostosowuje ją niezależnie dla każdej klatki. Zatem w przypadku HDR10 cały film otrzymuje jedną, zakodowaną informację o rozpiętości tonalnej, którą telewizor dekoduje i jednorazowo zmienia swoje ustawienia. W systemie HDR Dolby Vision, każda z klatek filmu posiada zakodowaną odrębną informację co do występującego w niej zakresu światła i ciemności. Za sprawą dynamicznych metadanych (nieustannej modyfikacji swoich ustawień) regulacja jasności i optymalizacja parametrów obrazu odbywają się indywidualnie dla każdej klatki. Ponadto układy scalone w telewizorach zgodnych z Dolby Vision zawierają informacje na temat używanego ekranu dotyczące m.in. obsługiwanej przestrzeni barwnej czy jasności. To pozwala dostosować wyświetlany obraz do możliwości danego telewizora, by w pełni wykorzystać potencjał urządzenia i przedstawić obraz zgodnie z intencjami twórców. Zastanawiając się nad wyborem telewizora z HDR warto sięgnąć po taki, który obsługuje oba formaty, dzięki temu będziemy mogli w pełni korzystać z zalet tej technologii.



Procesor obrazu


W procesor obrazu wyposażony jest każdy wyświetlacz o dużej rozdzielczości, jednak tylko najlepsze procesory przetwarzają sygnały wideo tak, aby mogły zachować wszelkie niuanse i szczegóły zawarte w materiale źródłowym, by obraz zachwycał jakością. Procesor obrazu przekształca również wszystkie sygnały wideo do nominalnej rozdzielczości wyświetlacza (skalowanie obrazu), realizuje funkcje poprawiające jakość obrazu, eliminuje zniekształceniu powstałe w wyniku konwersji i przesyłania sygnału wideo, odpowiada za technikę 3D. Ze względu na czterokrotnie mniejszą liczbę pikseli, a tym samym mniejszą ilość danych do przetworzenia, w telewizorach Full HD stosuje się procesory z mniejszą liczbą rdzeni (zazwyczaj są to dwa rdzenie) niż w przypadku telewizorów Ultra HD, w których liczba rdzeni w procesorze wynosi 4 a nawet 8.



Ultra HD Premium


To nowy standard będący gwarancją najwyższej jakości obrazu. Otrzymać go mogą wyłącznie urządzenia spełniające szereg rygorystycznych wymogów dotyczących jakości obrazu i dźwięku oraz dostępu do źródeł dystrybucji treści. Sprzęt, który może poszczycić się ów certyfikatem jest w stanie zaprezentować materiały, które wyglądają i brzmią dokładnie w taki sposób, jak życzyliby sobie jego twórcy. I bez wątpienia jest sprzętem z najwyższej półki. Certyfikat Ultra HD Premium przyznawany jest przez UHD Alliance, międzybranżową organizację wiodących wytwórni filmowych, producentów elektroniki domowej, dystrybutorów materiałów i firm technologicznych. Łącznie w skład wchodzi 35 firm, m.in. DirectTV, Dolby Labratories, LG Electronics Inc., Netflix, Panasonic Corporation, Samsung Electronics Co. Ltd., Sharp Corporation, Sony Visual Products Inc., Technicolor, The Walt Disney Studios, Twentieth Century Fox i Warner Bros. Ponadto norma Ultra HD Premium ma pomóc konsumentom szybko określić, które telewizory są najlepiej wyposażone pod względem obsługi nowatorskich formatów obrazów ustanawiających nowe standardy jakości w 2016 r.


Wymagania, jakie musi spełniać telewizor Ultra HD Premium:

  • wyświetlać obraz w rozdzielczości co najmniej 3840 x 2160 pikseli
  • odtwarzać więcej niż 90 proc. kolorów standardu DCI-P3
  • zapewniać 10-bitową głębię barw

  • zapewnić jasność szczytową 1000 nitów i poziom czerni 0,05 nitów lub więcej niż 540 nitów jasności szczytowej i mniej niż 0, 0005 nitów poziomu czerni (ten drugi zakres odnosi się do telewizorów z wyświetlaczami OLED)
  • umożliwić odtwarzanie szerokiej palety kolorów (Wide Color Gamut) 

  • odwzorowywać kolory zgodnie z normą Rec. 2020
  • zapewnić HDR zgodny z normą SMPTE ST2084 EOTF 

  • obsługiwać treści strumieniowe: Ultra HD, HDR, BT. 2020
  • odtwarzać dźwięk przestrzenny


Co oglądać na telewizorach Ultra HD?


Nie ma wątpliwości co do tego, że obrazy w telewizorach Ultra HD wyglądają niesłychanie spektakularnie i widowiskowo. Jednak sam telewizor nie dostarczy nam takich wrażeń, jeśli materiały, które oglądamy nie będą wykonane w jakości Ultra High Definition. Na regularną transmisję telewizji Ultra HD łączami telewizji naziemnej DVB-T czy satelitarnej DVB-S przyjdzie nam jeszcze poczekać, choć w jednym i drugim przypadku są prowadzone testy transmisji w 4K. Niemniej jednak, dwa lata temu Samsung udostępnił strefę VOD UHD, która pozwala cieszyć się coraz to bogatszą kolekcją polskich i zagranicznych hitów filmowych w jakości UHD. Na entuzjastów kina czekają słynne światowe produkcje zarówno z gatunku sensacja, kino akcji, komedia, jak i klasyka filmowa. Firma LG w wyniku współpracy z platformą VOD Filmbox Live również oferuje całe mnóstwo filmów do pobrania strumieniowo z Internetu. Do rozwoju telewizji Ultra HD przyczynia się także odtwarzanie filmów 4K z sieci (streaming). Potrzebne jest jedynie łącze internetowe o przepustowości minimum 20-25 Mbit/s i aplikacja VoD w telewizorze. Internetowe filmy wideo w jakości UHD dystrybuują takie serwisy, jak Netflix, Amazon Prime oraz YouTube. Najatrakcyjniejsza pod względem oferty filmów jest amerykańska platforma Netflix, która poza USA, Kanadą i Meksykiem jest dostępna w 12 największych krajach Europy (m.in. we Francji, Niemczech, Szwajcarii, Wielkiej Brytanii i Norwegii) oraz w Australii i Nowej Zelandii (Do 2017 r. chce działać w 200 krajach na świecie). W Polsce są już pierwsze działania Netflixa. Na platformie pojawiły się pierwsze filmy z polskim lektorem i napisami w języku polskim. Na YouTubie również mamy dostępnych coraz więcej świetnie zrobionych filmów UHD, a co więcej można także pobierać reklamówki filmów czy produktów realizowanych nawet z szybkością 60 kl./s. (na telewizorze musi być zainstalowana aplikacja YouTube 4K Video). Magię kina do domu wniesie także dostępna nowa generacja odtwarzaczy Ultra HD Blu-ray. Ponadto w tak wysokiej rozdzielczości, obraz potrafią rejestrować aparaty fotograficzne, kamery wideo amatorskie i sportowe oraz smartfony. To pozwoli Ci się cieszyć wspaniałymi wspomnieniami z wakacji lub cennymi zdjęciami na dużym ekranie.



Funkcje związane z obrazem Ultra HD


Skalowanie do rozdzielczości 4K

Funkcja skalowania do rozdzielczości 4K umożliwia konwertowanie danych o niższej rozdzielczości do natywnej rozdzielczości telewizora. Jeżeli telewizorowi dostarczymy źródło w innej rozdzielczości niż jego rozdzielczość natywna, wówczas on je przeskalowuje i optymalizuje pod kątem oglądania na telewizorach UHD. Jakość przeskalowanego obrazu, jego szczegółowość, kontrast, barwy będą zależały od zastosowanych w telewizorze układów scalonych i algorytmów skalowania. Warto jednak sobie zdawać sprawę, że nawet najlepszy algorytm nie zmieni obrazu o bardzo niskiej rozdzielczości w niezwykle realny obraz 4K. Ze względu na fakt, że najpopularniejsze źródła w postaci telewizji cyfrowej i satelitarnej nie transmitują materiałów wideo w tak wysokiej rozdzielczości, to jakość obrazu po skalowaniu powinna być jednym z najważniejszych czynników decydujących o zakupie.

H.265 / HEVC

To nowa technologia kompresji wideo i następca powszechnie używanego formatu H.264. W porównaniu do wcześniejszego standardu (H.264/MPEG-4 AVC), kodek HEVC jest efektywniejszy, gdyż pozwala na uzyskanie dwukrotnie większej kompresji danych przy zachowaniu takiego samego poziomu jakości obrazu wideo. Standard ten umożliwia przesyłanie i wyświetlanie treści nawet o rozdzielczości 8192×4320 pikseli, co sprawia, że jest kodekiem zdolnym do kompresowania strumieni UHDTV. Dekoder HEVC przetwarza sygnał Ultra HD bezpośrednio z pamięci USB, wejścia HDMI lub z anteny TV.



HDMI 2.0

Telewizory Full HD mają złącze HDMI 1.4, dostosowane do przesyłania danych z przepływnością 10,2 Gbit/s i sygnału wideo z szybkością maksymalnie 60 kl./s. Telewizory Ultra HD wymagają zwiększonej przepływności złącza HDMI w wersji 2.0, która udoskonala obecne już parametry. Dzięki niej można przesyłać obrazy o liczbie pikseli 4096 x 2160 50/60 Hz (poprzednia wersja pozwalała tylko na 3840 x 2160 30 Hz lub 4096 x 2160 24 Hz), szybkość transmisji danych wynosi do 18 Gbit/s. Ponadto zapewnia również transmitowanie obrazów o większej głębi kolorów (do 12 bitów na składową koloru), w porównaniu do 8-bitowej głębi w przypadku HDMI 1.4 oraz umożliwia równoległą transmisję do 32 nieskompresowanych kanałów dźwiękowych (w HDMI 1.4 było ich 8). Co najważniejsze nowa specyfikacja nie wymaga zmiany kabli. Standard HDMI 2.0 jest wstecznie kompatybilny z HDMI 1.4 i wykorzystuje takie samo, 19-pinowe złącze.

USB 3.0 HEVC

Wybierając telewizor Ultra HD, należy sprawdzić, czy wejścia USB dekodują sygnał TV zakodowany w HEVC. Dzięki temu możliwe będzie odtwarzanie materiałów 4K z pamięci zewnętrznych.



Autor tekstu: Angelika Młotkowska

Wszystkie zdjęcia pochodzą ze stron producentów telewizorów Full HD i Ultra HD.

Menu